دارک ناسا بیش از 900 تن سنگ را در فضا رها کرد! - وبلاگ بروز

به گزارش وبلاگ بروز، سیارکی به مقدار دیمورفوس می تواند به نابودی کل قاره زمین منجر گردد. این در حالی است که خطر برخورد سیارک بزرگتری به مقدار دیدیموس، در سراسر دنیا احساس می گردد.

پس از ماموریت دارت ناسا برای تغییر مدار یک سیارک، گزارش شده است که بیش از دو میلیون پوند سنگ در فضا رها شده اند.

به گزارش دیلی میل، بیش از دو میلیون پوند (900 هزار کیلوگرم) سنگ در طول ماموریت آزمایش تغییر مسیر دوگانه سیارک یا دارت ناسا، در فضا رها شده اند و یک دنباله نورانی را ایجاد کردند که تا هزاران مایل در پشت سیارک دیمورفوس (Dimorphos) امتداد دارد.

ماموریت دارت که در 26 سپتامبر انجام شد، ثابت کرد که انسان ها می توانند مسیر یک سیارک خطرناک را که به سمت زمین حرکت می نماید، تغییر دهند. فضاپیمای دارت در حالی که با سرعت 14 هزار مایل در ساعت حرکت می کرد، به دیمورفوس برخورد کرد. این کاوشگر فضایی از روش برخورد جنبشی استفاده کرد که شامل ارسال یک یا چند فضاپیمای بزرگ و پرسرعت به مسیر یک جرم نزدیک به زمین است.

پیش از برخورد، 11 ساعت و 55 دقیقه طول کشید تا دیمورفوس به دور دیدیموس (Didymos)، سیارک مادر خود بچرخد. جدیدترین داده ها نشان می دهند که تکانه یا مقدار حرکت ناشی از برخورد دارت با دیمورفوس، تقریبا 3.6 برابر بیشتر از زمانی است که سیارک، فضاپیما را جذب نموده و هیچ پرتابی فراوری ننموده باشد.

این امر نشان می دهد که پرتاب در حرکت سیارک نقش داشته است. اندی چنگ (Andy Cheng)، سرپرست گروه دارت گفت که این یافته ها خبر خوبی هستند، زیرا نشان می دهند که روش برخورد جنبشی، برای تغییر مدار سیارک کافی بوده است.

اندی ریوکین (Andy Rivkin)، سرپرست گروه پژوهشی دارت در آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جانز هاپکینز (JHU) گفت: ما می دانیم که آزمایش اولیه مؤثر بوده است. اکنون می توانیم استفاده از این دانش را شروع کنیم. آنالیز مواد بیرون ریخته در اثر برخورد جنبشی که همه آن ها از دیمورفوس جدا شده اند، یک راهکار کلیدی برای به دست آوردن بینش بیشتر در خصوص ماهیت سطح آن است.

مشاهدات به دست آمده پیش و پس از برخورد نشان می دهند که این دو جرم کیهانی، ساختار مشابهی دارند و از مواد مشابه مرتبط با کندریت های معمولی تشکیل شده اند که مشابه رایج ترین نوع شهاب سنگ برخوردنموده با زمین هستند. دانشمندان با استفاده از این اطلاعات نتیجه گرفتند که دیدیموس و دیمورفوس، چگالی یکسانی دارند و مقدار حرکت ناشی از برخورد دارت به دیمورفوس را محاسبه کردند.

پیش بینی انتقال ناشی از مقدار حرکت، کلیدی برای برنامه ریزی سایر مأموریت های آینده است که روش برخورد جنبشی را به کار می برند، زیرا کارشناسان برای توسعه مقدار فضاپیما و رساندن آن به مقدار مورد احتیاج برای بیرون راندن سیارک از مدار خود و مشخص زمان راهنمایی کردن آن، به این داده ها احتیاج دارند.

چنگ گفت: مقدار حرکت، یکی از مهم ترین نکاتی است که می توانیم آنالیز کنیم، زیرا اطلاعاتی را در بر دارد که به منظور توسعه یک مأموریت ضربه زن برای منحرف کردن یک سیارک تهدیدکننده، به آن ها احتیاج داریم. درک این که برخورد یک فضاپیما چگونه باعث تغییر حرکت یک سیارک می گردد، کلید طراحی یک راهبرد برای ارائه یک سناریوی دفاع سیاره ای است.

دو تصویر ثبت شده با دوربین لیچیاکیوب (LICIACube) پیش و پس از نزدیک شدن آن به دیمورفوس که تنها چند دقیقه پس از برخورد دارت گرفته شده اند

دیدیموس و دیمورفوس در سال های اخیر، نزدیک ترین فاصله را با زمین داشتند و از فاصله حدودا 6.7 میلیون مایلی آن عبور می کردند. همین موضوع، آن ها را به هدفی مناسب برای مأموریت دارت تبدیل کرد.

سیارکی به مقدار دیمورفوس می تواند به نابودی کل قاره زمین منجر گردد. این در حالی است که خطر برخورد سیارک بزرگتری به مقدار دیدیموس، در سراسر دنیا احساس می گردد. ناسا تاکید نمود که این سیارک ها هیچ تهدیدی برای سیاره مادری ما به همراه ندارند، اما به این علت انتخاب شدند که می توان آن ها را با تلسکوپ های روی زمین مشاهده کرد.

آژانس فضایی اروپا (ESA) نیز میخواهد در سال 2024 ماموریتی را به فضا پرتاب کند که طی آن، کاوشگری را به دیمورفوس و دیدیموس خواهد فرستاد تا این جفت را با جزئیات بیشتری مورد آنالیز قرار دهد.